Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

Χάρτινος φόβος κι εσύ τρωκτικό που επιτίθεται...
οι λύσεις όλες στην ουτοπία.
σπαταλιέμαι στην άρνηση να σε ζήσω.
υπάρχεις, σκοτώνεις το χρόνο μου,
προλαβαίνω να σ αγγίξω...σε χρειάζομαι, μείνε...

Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

Πίσω από την κερκόπορτα είμαι πάλι.
ημερομηνίες, αριθμοί του χθες,
φαντάσματα του σήμερα...
απόμακροι ήχοι, σε μια κυκλωτική κίνηση ενός ονείρου,
που χάνεται όπως ήρθε...
ερωτικός δαίμων η μνήμη, μαστιγώνει ανελέητα...


Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

Βλάστησε ο πόθος στον απόκρημνο βράχο...
μες την καθημερινή σου άρνηση, δεν τον βλέπεις.
όλη αυτή η καρτερία μου, σκορπίζεται
στον σημερινό βοριά...

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

Στους περιπάτους  της καρδιάς, σε ψάχνω
δίπλα σε χόρτα ξεδιάντροπα,
σε λουλούδια διψασμένα,
 σε σάλτσινα της απελπισίας,
σε αφηνιασμένους αέρηδες,
σε απροσδόκητους συντρόφους,
σε νεκρές πολιτείες,
σε άγραφα ποιήματα,
και σε αψιθύριστα λόγια.
αρνιέται η σκέψη να σε εξορίσει...

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Στο βιαστικό χάραμα σκορπίζομαι...
αυτόχθονος ερημίτης, στην αγκαλιά της λιμνοθάλασσας θα γείρω πάλι
μαθητευόμενος μάγος, προσπαθώντας να την εντυπωσιάσω,
πετώ τα σεμνότυφα ρούχα και χάνομαι μέσα της.
αύριο στο καφενείο της ερημιάς, θα έχω ακόμη μια στιγμή της
να σου εξιστορήσω...

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

Η επιλογή μου και πάλι, ανάμεσα στο τίποτε και στο μηδέν...
πως να διαπραγματευτώ τον έρωτα,
 όταν ξέρω ότι και πάλι θα ρημάξω την επιθυμία μου,
θα ασελγήσω στη λαχτάρα μου,
 θα προδώσω την θέληση...
ρουφώ και ξαναρουφώ τα νοήματα πίσω από τις λέξεις
και έπειτα σκύβω και τα φτύνω στη γωνία...
φθείρεται το εγώ μου, στην επανάληψη της απώλειας...

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Έρπω δίπλα σου, καταγράφοντας τις στιγμές που περνάνε
δίπλα στη προβλήτα, μέσα στον άνεμο,
κοντά στα χαλάσματα, μέσα στο χάος
σκορπώ τα δώρα που μου χάρισες
τα νεύματα, τα χάδια, τα λόγια, τα φιλιά...
κάθομαι σε μια γωνιά και περιμένω 
τη σκόνη της αμφιβολίας, να τα παρασύρει όλα...

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017

Δεν θα μπορέσω να σε ακολουθήσω
στο ταξίδι της ανυπαρξίας,
κι ας έζησα την πρώτη νύχτα,
κι ας φώλιασα στο μυστικό σου μαξιλάρι,
εκείνο που γέμισες νεκρολούλουδα.
στη κατοικία της μοναξιάς σου πάτησα
και έντυσα το όνειρο με ντροπή.
τώρα βάζω κάτω απ τη μασχάλη μου το ''ποτέ''
και συνεχίζω...

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2017

Ταξιδεύω μέσα από την άρνηση
και όλο σε πλησιάζω και όλο σε φτάνω...
βουβάθηκε ο πλανήτης,
για να ακούω μόνο το κάλεσμα σου...

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

Θα φτιάξω ένα ψαλμό για σένα,
γεμάτο ευχαριστίες για όσα δεν μου έδωσες,
αυτά που θέλησα να μου προσφέρεις,
και δεν το έκανες...
ένα ψαλμό που θα τον λέω κάθε φορά,
που η σκέψη θα γλιστράει στο δικό σου μονοπάτι,
και θα τον ονομάσω,
ο ψαλμός του τίποτα!

Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

Η αρσενική σου φύση εισχωρείται παντού...
κι εγώ ανήμπορη να σε κατακτήσω από τα μέσα,
δέχομαι με ασέβεια τον ερχομό σου
και ελπίζω σε ένα ξέσπασμά ονειρικό και αναπάντεχο!

Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2016

Όσα ονειρευτήκαμε εκμηδένισαν τη λογική.
λεηλατήθηκε η επιθυμία, από τη φυγή σου.
πάνω στο έδρανο της αγάπης,
η μοίρα, κάθισε σταυροπόδι...

Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2016

Και είναι οι μέρες, που το φως γεμίζει σκοτάδι
και δεν μπορώ να ξυπνήσω...
και είναι οι νύχτες, που το σκοτάδι γεμίζει με φως
και είναι αδύνατο να κοιμηθώ...
και εγώ μικρο παιδί που ψάχνω αγκαλιά να χωθώ,
μα δεν την βρίσκω,
κι όλο σηκώνω τα μάτια ψηλά και σε αναζητώ...

Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2016

Όλα με δοκιμάζουν 
στης ερημιάς το φόβο,
κάθε στιγμή...
ανοίγουν οι γρίλιες της Ζωής
τις μέρες που φωτίζει ο Θεός,
κι όμως, είναι όλες μαύρες...

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2016

Δεν κύλησε η πένα στο χαρτί για μοιρολόι 
μα... μοιρολόι γίνηκε...
κι έγινε νάμα, το κρασί της χαράς
και η γιορτή, παρηγοριά...

Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2016

Τα όνειρα μου βυθίζονται αργά στο σύμπαν
και μέσα στο άπειρο σπαταλιούνται οι μέρες μου
περίμενα να χορτάσουν όλοι
και όχι το εγώ μου...

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

Κοινή συναινέσει πορευτήκαμε ως τώρα.
πηδήσαμε την άρνηση και την καταστροφή, 
 άπειρες φορές...
μοναδικοί επιζώντες της αγάπης...
όμως να, που αυτός που μου γελά ειρωνικά
είναι ο έρωτας, που τον προδώσαμε
καταθέτοντας μια Ζωή, στην βόλεψη μας...